Βεγγέρα στο δρόμο…

Εικόνες από το χωριό… Τα πρόβατα του Αγησίλαου στο μαντρί τους…


Σε λίγο θα πέσει η νύχτα μα εμείς είμαστε ακόμα εκεί και τα χαζεύουμε…


Ψάχνουν για σκιά κάτω από τα δέντρα. Ο ήλιος είναι μια δοκιμασία για ανθρώπους και ζώα.


Μια ανακοίνωση στα ψυγεία του σούπερ μάρκετ από τον γιατρό αφορά τις γυναίκες…

Το βλέπω κάθε χρόνο στο χωριό. Μετά τις 8, 30 όταν έχει αρχίσει να πέφτει ο ήλιος και τακτοποιηθούν στα σπίτια τους με το βραδινό φαγητό, παίρνουν τις καρέκλες τους οι γειτόνισσες και κάθονται στο δρόμο να κουβεντιάσουν. Έχει μια δροσιά μοναδική, τέτοια, που μια ζακέτα χρειάζεται να τη ρίξεις στην πλάτη σου.

Τι λένε στις κουβέντες τους; Ότι μπορείς να φανταστείς πως θα κάνει μια παρέα να γελάσει, να προβληματιστεί, να αλλάξει διάθεση για να πάει να πέσει να κοιμηθεί.

Γιατί ο ύπνος εδώ είναι το ζητούμενο.Μια πολυτέλεια που δεν την έχουν όλοι οι άνθρωποι. Ακούω και λένε πως τα πρωινά η πρώτη τους κουβέντα είναι αν κοιμήθηκαν.Στον κακό ύπνο από τις 5 είναι στο πόδι. Στον καλό φτάνουν μέχρι τις επτά. “Και πόσο να κάτσω στο κρεβάτι;” λέει η Χρυσούλα και σιγοντάρουν και οι άλλες βρίσκοντας πολύ σοβαρό το προβληματισμό της.

Που να σου πω για τον Λάμπρο που πέσαμε χθες στις 11 και κάτι για ύπνο και σαν παιδί 12 ώρες γεμάτες είναι στο κρεβάτι του σ’ ένα ήρεμο ύπνο.

Αν μπορούσε να προσαρμόσει και το πλέιστέισον στην παλιά τηλεόραση θα έλυνε ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων του. Τον βοηθώ λίγο και το συνδέει…

Αλλά στη βεγγέρα είναι πολύ όμορφα. Βρίσκονται, μιλάνε, αλλάζουν γνώμες, δημιουργούν κοινωνικές σχέσεις. Κάτι που μάλλον είναι αδύνατον να το δεις σε μεγαλουπόλεις σαν την Αθήνα. Μ’ αρέσει να ρουφώ με ενδιαφέρον την κάθε απλή, καθημερινή, στιγμή.
--------------------------------------------------------------------------------
Ο “κίνδυνος” για τα καφενεία

Κοτούλες στο κοτέτσι τους. Ελευθέρας βοσκής παρακαλώ….

Ο νόμος του Αβραμόπουλου για το κάπνισμα φαίνεται ότι έχει παράπλευρες απώλειες. Μια από αυτές τα μικρά παραδοσιακά κεφενείατου χωριού.

Σταματήσαμε χθες στο κεφενείο του Σταύρου στο χωριό να πιούμε έναν καφέ και μια πορτοκαλάδα. Μας κάλεσε ο αδελφός μου ο Κωστής καθώς μας είδε που περνούσαμε από εκεί και καθίσαμε. Αντρομανία! Μόνο στο χωριό το βλέπεις πολύ έντονα αυτό το φαινόμενο. Στη βεγγέρα όλο γυναίκες, στα κεφενεία όλο άνδρες. Εδώ έχουν έναν δικό τους κώδικα επικοινωνίας.Και κερνούν ο ένας τον άλλον σε τιμές οικονομικές. 1,50 ευρώ κόστισε ο καφές και η πορτοκαλάδα…

Κάποια στιγμή μπήκε το θέμα για την “καπνοαπαγόρευση”. Καθόμαστε έξω στο πεζοδρόμιο που έχει δροσιά. Ένας κύριος καπνίζει αλλά στο τραπέζι δεν υπάρχει τασάκι. Ο Σταύρος, ο κεφετζής, αναδεικνύει το θέμα: “Από το Σεπτέμβρη, λέει, θα… λιγοστέψουν για να μην πω θα εξαφανιστούν τα κεφενεία. Εμείς εδώ λειτουργούμε σαν ένας τόπος συνάντησης. Είναι μια μικρή Βουλή, με την καλή έννοια της λέξης. Και τώρα μας ζητάνε για ένα μαγαζί 70 τ.μ. να κάνουμε ειδικές μελέτες με πολιτικούς μηχανικούς, να βάλουμε εξαερισμό, να ρίξουμε δηλαδή σε μια επιχείρηση που “φυτοζωεί” περισσότερα από 5.000 ευρώ. Ποιός θα κάνει μια τέτοια επένδυση που δεν θα του γυρίσει ποτέ πίσω τα λεφτά; Θα τα κλείσουμε και θα ησυχάσουμε”.

Έχει δίκιο. Ο προβληματισμός έχει βάση. Στο χωριό η πλειοψηφία των κατοίκων είναι αγρότες, κουρασμένοι από τη ζωή, έρχονται στο κεφενείο κάθε βράδυ, από το απόγευμα να πουν μια κουβέντα, ένα αστείο, να μάθουν τα νέα. Κι αν κλείσει το παραδοσιακό καφενείο πού θα πάνε; Στην καφετέρια; Δεν θα ήταν και η καλύτερη εξέλιξη για όλους…

Αναρωτιέμαι: Αυτοί που κάνουν τους νόμους αφουγκράστηκαν ποτέ τον κόσμο στον οποίο απευθύνονται; Μάλλον όχι.


Α, είναι ωραίο να τις βλέπεις μέσα στο κοτέτσι τους…
--------------------------------------------------------------------------------
Μαλεβιζιώτικος…

--------------------------------------------------------------------------------
“Kόλημμα” με τη συμμορία…

Το θέμα με τη συμμορία Βλαστού που οργάνωσε την απαγωγή του εφοπλιστή Παναγόπουλου συνεχίζει να κυριαρχεί στην πρώτη σελίδα της Ηρακλειώτικης εφημερίδας “Πατρίς”, ενώ και στις εσωτερικές σελίδες δίδεται πολύ χώρος της ύλης. Προφανώς η δ/νση της εφημερίδας εκτιμά πως το γεγονός ότι συμμετείχαν και τρεις Κρητικοί την καταγωγή από τη μια το αναδεικνύει σε μεγάλη είδηση, ενώ από την άλλη δημοσιεύονται αρκετές λεπτομέριες που δοχετεύονται από την ασφάλεια και εξάπτουν την φαντασία των αναγνωστών που ιδιαίτερα τώρα το καλοκαίρι αρέσκονται σε αστυνομικές ιστορίες.

Η αλήθεια είναι ότι το στόρι “ρουφιέται” εύκολα σε μια μέρα καύσωνα, όπου η θερμοκρασία πρέπει να ήταν πολύ υψηλή, καθώς όσοι μπορούσαν πήγαν στη θάλασσα, ενώ άλλοι “έπιασαν” ίσκιο από νωρίς.

Από το πρωί πάντως τα δείγματα ήταν ότι θα είχαμε μια πολύ θερμή μέρα. Και όσοι είχαν δουλειές τις εκαναν ή νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα. Δεν ήταν να… περπατάς έξω μια τέτοια ζεστή μέρα…