Μια βραδιά στην πιτσαρία…

Η πιτσαρία “Del Monto”. Όταν φτάσαμε ήταν ακόμα μέρα…


Η κάτω Παναγία η εκκλησία με το νεκροταφείο του χωριού…


Το χωριό όπως φαίνεται από την Κάτω Παναγία…


Ανηφορίζοντας από την κάτω μερά… Κάποτε η απόσταση αυτή μέχρι το σπίτι μας μου φαινόταν πολύ μεγάλη. Τώρα…

Είχαμε πάει και πέρυσι σ’ αυτή την πιτσαρία “Del Monto”, στο Αρκαλοχώρι. Είναι προς το τέλειωμα του κεντρικού δρόμου καθώς πηγαίνουμε για τα Καστελλιανά, απέναντι από το Κέντρο Υγείας. Και είναι ιδιαίτερα φιλόξενο το περιβάλλον.

Σ’ αυτή ην πιτσαρία φτιάχνουν μια πίτσα γίγα. Δώδεκα κομμάτια βγάζει. Αλλά είμαστε κι εμείς κάμποσοι…

Η Στασούλα θέλει να μας κεράσει… Πήρε λοιπόν τις τρεις εγγονές της, τις δύο Αναστασίες και τη Μαρία, ήρθαν στην καφετερία “SportCafe” και μας πήρε με τον Λάμπρο να πάμε στην πιτσαρία. Παραγγείλαμε δύο τέτοιες τεράστιες πίτσες. Και είπαμε πως θα παίρναμε και για το σπίτι. Τέσσερα κομμάτια για τον καθένα ήταν μάλλον πολλά. Τελικά τα… καταφέραμε ανάμεσα στα γέλια και τα καλαμπούρια και δεν αφήσαμε τίποτα.

Η συνεισφορά του καθενός ήταν διαφορετική. Εγώ είπα να μην ξεπεράσω τα δύο κομμάτια, βράδυ και η πίτσα έχει ένα σορό παχυντικά στοιχεία. Το ίδιο και τα κορίτσια που προσέχουν τη δίαιτά τους. Πήγαμε στα τρία. Το ίδιο και η Στασούλα. Ακόμα και μικρή Αναστασία τα κατάφερε τα 4 κομμάτια. Δε λέω για τον Λάμπρο γιατί αυτός “σάρωσε” τα πάντα. Η σούπερ δύναμη της πίτσας.

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το χωριό όλα κέφι. Ο Λάμπρος προτίμησε να πάει με το αυτοκίνητο. Ήθελε να κάνει πλάκα με τις ξαδέλφες του.

Στο χωριό οι γυναίκες έχουν καθίσει ήδη στη Βεγγέρα. Κοντεύει 10 και δεν αφήνουν για τίποτα το συνήθειο τους. Ο αέρας φυσά, πότε από τη μια και πότε από την αντίθετη κατεύθυνση κι αυτό δεν είναι καλό, λένε. “Δύσκολη μέρα θα ξημερώσει αύριο”…