Ένα βράδυ παρέα με νέα παιδιά…

Στο Αρκαλοχώρι στην “SprotCafe”παίζουμε μπιλιάρδο με τον Λάμπρο…


Το μπιλιάρδο είναι σαν το ποδήλατο. Αμα το μάθεις δεν το ξεχνάς. Εχασε την πρώτη φορά ο Λάμπρος για να κερδίσει πανηγυρικά τη δεύτερη.


Έχει έξι ευρώ την ώρα το μπιλιάρδο αλλά τα αξίζει τα λεφτά του. Υπάρχει κέφι και διάθεση για καλαμπούρι… Ασε που είναι τέχνη να ξέρεις να χάνεις…


Από εδώ, από τον Νίκο, παίρνω καθημερινά τις εφημερίδες μου. Η ενημέρωση της επικαιρότητας είναι απαραίτητη.

Βράδυ Τετάρτης… Μόλις έχουμε γυρίσει από το Αρκαλοχώρι όπου παίξαμε μπιλιάρδο με τον Λάμπρο. Η Στασούλα μας το είχε επιοσημάνει να είμαστε πίσω κατά τις 8, αλλά δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τι προετοιμασίες έχει κάνει. Στις εννέα που γυρίσαμε το τραπέζι έχει στρωθεί στην αυλή του σπιτιού και γύρω του πέντε νέα παιδιά, τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι, ο Αγησίλαος και ο αδελφός του Μιχάλης.

Στην κουζίνα η Στασούλα συνεχίζει να ετοιμάζει πράγματα που δεν θεωρεί και πολύ σημαντικά γιατί λείπει το κρέας από το τραπέζι. Έχει φτιάξει τυροπυτάκια στο τηγάνι,στριφτή τυρόπιτα, έχει κόψει τυρί του βοσκού, ντομάτα, αγγούρι, ελιές και πίνουν ρακές και κουβεντιάζουν. Μπαίνουμε κι εμείς στην κουβέντα. Απίθανοι όλοι τους. Ο Σταμάτης, η Μαίρη, ο Φάνης, ο Δημήτρης, ο Απόστολος. Φαντάροι που υπηρετούν κοινωνική θητεία στο Δήμο Αρκαλοχωρίου και το ταχυδρομείο λόγω του ότι ως αντιρρησίες συνείδησης (Μάρτυρες του Ιεχωβά) αρνήθηκαν να περάσουν τη βασική εκπαίδευση και να πάρουν όπλο στα χέρια τους.

Είναι αξιθαύμαστα αυτά τα παιδιά! Υπηρετούν διπλάσιο χρόνο θητείας εργαζόμενοι με ωράριο πραγματικών εργαζομένων με μια υποτυπώδη αμοιβή ικανή ίσα για να καλύψει το ενοίκειο του σπιτιού που μένουν.

Λένε πως ο Δήμος Αρκαλοχωριου είναι πολύ ικανοποιημένος από αυτά τα παιδιά και γι’ αυτό και είναι ενταγμένος στο σχετικό πρόγραμμα.

Ο Σταμάτης και η Μαίρη είναι νιόπαντροι. Τον περασμένο Νοέμβρη παντρεύτηκαν και από τοτε “κάθε πρώτη του μηνός έχουν επέτειο”. Η Μαίρη γεννήθηκε στην Ελλάδα αλλά μεγάλωσε στη Γερμανία απο μετανάστες γονείς. Ήρθε στην Ελλάδα και αποφάσισε να μείνει για πάντα κοντά στον αγαπημένο της. Ανθρώπινες ιστορίες…

Ο Σταμάτης όπως και ο Φάνης είναι από την Χαλκίδα, ο Δημήτρης από Αθήνα (Κηπούπολη) με ρίζες στα Χανιά και τα Λουτρά Αρκαδίας, ο Απόστολος που κάνει τη θητεία του στο ταχυδρομείο από τη Σαλαμίνα, γεννήθηκεκαι μεγάλωσε στη Γερμανία. Ηξερε σαν μητρική τη γλώσσα αυτή, τα ελληνικά τα έμαθε αργότερα, αλλά έπεσε θύμα ρατσιστικής επίθεσης από νεοναζί. Ήταν εκεί ο ξένος. “Αδίκημά του” ότι δεν ήταν ξανθός, γέννημα θρέμα Γερμανός. Οι Χρυσαυγίτες της Γερμανίας, ο ρατσισμός σε όλο του το μεγαλείο…

Η ώρα περνά πολύ όμορφα. Η παγωμένη ρακή χαλαρώνει, σπάει τον πάγο και η συζήτηση φέρνει αστεία, ανέκδοτα και ιστορίες που κάνουν την παρέα κι ανάμεσά τους κι εμεένα, να γελάμε δυνατά ώς τις 11.30 που έφυγαν.

Ήταν μια όμορφη βραδιά καθώς στην παρέα προστέθηκαν αργότερα και τα παιδιά του Μανώλη, η Αναστασία με τη Μαρία. Συμμετέχουν κι αυτά στην κουβέντα και μου θύμισε η όλη διαδικασία κάτι από τις συναντήσεις στα παλιά χρόνια, τα δικά μου, που δεν κοίταγε κανείς το ρολόι να δει τι ώρα είναι. Μόνο κριτήριο για να… σχολάσουμε ήταν η φυσιολογική κούραση από τον κάμματο της μέρας και η αγωνία να σηκωθούμε νωρίς να συνεχίσουμε τις προγραμματισμένες δουλειές της επόμενης μέρες.

Κι ήταν η νύχτα γλυκειά ύστερα από μια μέρα με δυνατό ήλιο, στα όρια του καύσωνα και άρεσε πολύ σε όλους τόσο, που κανείς δεν ήθελε να τελειώσει. Αλλά όλα τα ωραία τελειώνουν κάποτε. Θα το επαναλάβουμε. Συνάντηση σήμερα το απόγευμα για ένα μπάνιο στον Τσούτσουρα…


Κομμάτια του χωριού μου. Τα περπατώ, τα χαίρομαι, θυμάμαι…


Καλτερίμια, σπίτια παλιά, εγκαταλειμμένα, δρόμοι που κάποτε έσφιζαν από ζωή.


Δρόμοι του Θραψανού γνώριμοί μου. Μ’ αρέσει να τους ξαναπερπατάω τώρα…